Saat dördü bilmem kaç geçe,
Bu kaçıncı uykusuz gece...
Penceremden süzülen ay ışığı
Yetim bir gülümseme sunuyor
Odamın köşesine,
Baş ucumda sabahtan kalma
Acı bir kahve...
Odamın içi kasvetli,
Aynı düşüncelerim gibi...
Boş bir bedenden ibaretim sanki...
Uykularım firari...
Dile dökemediğim,
Kafamın içinde
Feryat figan kelimelerim,
Yine zor bir gecenin
Çaresiz sessizliği...
Sanki huzurumun boynunda
Yağlı bir urgan,
Huzursuzluğum bundan sebep
Nabzımı yavaşlatan...
Saat dördü bilmem kaç geçe
Bunu yapıyorum ben her gece.
Kaybettiğim güzel her şeyin
Yasını yaşıyorum çaresizce...
Kayıt Tarihi : 24.06.2026 00:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Herkesin derin uykuda olduğu bir saatte, bir insanın kendi anılarıyla, kırgınlıklarıyla ve kayıplarıyla baş başa kalıp, çektiği ızdırabı anlatan bir hikayedir. (Burada sizlerle paylaştığım her mısra, aslında birer dert ortağı gibi. Sizin de bu konuda söylemek istediğiniz bir şeyler varsa, yorumlarda buluşalım.)
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!