Gece Gözlü Şiirleri - Şair Gece Gözlü

Son Bakışın Kırdığı Yer

Birini son kez görmek mi daha zor,
yoksa son gördüğünde
her şeyin bittiğini anlamak mı…
İnsan bazen vedaya değil,

Son Kez

Son defa gel... Uzatma aramızda kalan her şeyi. Ne yarım kalan cümleleri, ne de çoktan küle dönmüş umutları.
Ben aslında sessizce gitmek isterdim. Ne sitem ederek, ne de sevgimi dilime düşürerek...

insan en çok sevdiğine susamıyor.

“Söylenmemiş Bir Aşk Gibi”

Hani benzetirdin ya beni… “Burnun fındık,” derdin usulca, “Ağzın kahve fincanı…” Kimse bilmezdi, Senin o küçük benzetmelerinin Bir insanın içine yuva kuracağını.
Çünkü herkes güzel sevebilir belki, Ama herkes Bir yüzün en sessiz yerini ezberleyemez.
Sen benim yüzüme bakınca Ayna başka türlü çalışıyordu. Sanki ben, Kendimi ilk kez Senin gözlerinde tamamlıyordum.
Bir kadın düşün… Kalabalığın içinde susmayı öğrenmiş, Gülüşünü hep yarım bırakmış. Sonra biri geliyor, Dudağının kıyısına bakıp “Kahve fincanı gibi… İnsan içtikçe kalmak istiyor,” diyor.

Söylenmemiş Sözler

Paketteki tüm sigaraların üzerine adını yazdım, belki dedim, birini yakarken sana da dokunurum.
Dumanı göğe değil, hep sana doğru üfledim. Rüzgârın bile bilmediği bir özlem taşıdım içimde.

Kimse fark etmedi; ben her nefeste biraz seni çektim içime, biraz kendimden vazgeçtim.

Şunu Unutma

Şunu unutma sevdiğim…
Ben varsam sen varsın.
Çünkü seni herkesten çok
Ben tamamladım.

​Bazen en yüksek çığlık,
Dile gelmemiş o tek kelimedir.
Her şeyden önce sustun varsayalım;
Dilinde düğümlenen o son cümle,
Hiç doğmadan gömülsün kalbine.

​Bazen en yüksek çığlık,
Dile gelmemiş o tek kelimedir.
Her şeyden önce sustun varsayalım;
Dilinde düğümlenen o son cümle,
Hiç doğmadan gömülsün kalbine.

Seni sevmek
gürültülü bir şey değildi benim için.
Birinin adını kalbinin en derinine gömmek gibiydi;

kimse duymasın diye

Bir Sözlük Suskunluk
​Siz, "bir söyle" dediniz;
Ben bin söyledim içimden—
Her harfi kırık bir aynaya bırakarak,
Her cümlede biraz daha eksilerek...
​Konuşmaya gerek yok artık,

Tango Gecesi

Bir akşam yemegiydi bizi buluşturan,
zaman usulca akıyordu mum ışıklarının arasından.
Benim üzerimde kırmızı bir elbise,
sanki kalbimin en cesur hâli…