Suskunluk Şiiri - Naile Öztürk

Bir Sözlük Suskunluk
​Siz, "bir söyle" dediniz;
Ben bin söyledim içimden—
Her harfi kırık bir aynaya bırakarak,
Her cümlede biraz daha eksilerek...
​Konuşmaya gerek yok artık,
Kelimeler yoruldu bende, yük oldu dilime;
Sessizlik, hepsinden daha dürüst şimdi.
​Başınızı ağrıttıysa varlığım, özür dilerim;
Ben zaten hep fazlaydım bu hikâyede:
Hep bir cümle fazla, hep bir his taşkın...
​Oysa bak, zambaklar açtı yine usulca;
Ne kimseyi incittiler,
Ne de kendilerini anlattılar uzun uzun.
Belki de haklıydınız:
Bir söz yeterdi bazen.
​Ben ise içimde kopan fırtınayı,
Şiir diye sundum size.
Oysa bilinmez;
Her suskunluk bir vazgeçiş değildir,
Bazısı, sadece anlaşılmamışlığın
İnce bir yas tutuşudur.
​İçimde çoğaldım yine de...
Sizin "bir" dediğiniz yerde,
Ben bin kere sustum aslında; duymadınız.
​Çünkü bazı sözler ağızdan değil, yaradan dökülür;
Ve her yara haykırmaz yüksek sesle...
Bazısı zambak gibi açar sessizce.
​Özür diledim ya hani;
Aslında en çok kendimden...
Kendimi bu kadar anlatmaya çalıştığım,
Yanlış kalplerde doğru olmaya uğraştığım için.
​Şimdi bak; ne baş ağrısıyım, ne de yük...
Sadece uzak bir cümlenin,
Yarım kalmış yankısıyım.
​Ve siz, "bir söyle" demiştiniz ya bir zaman;
Ben artık hiç söylemiyorum.
Çünkü anladım:
Bazı hikâyeler anlatıldıkça değil,
Susuldukça tamamlanıyor.