Geç kalan sevgi Şiiri - Naile Öztürk

Geç Kalan Sevgi
​Bu hayatta gösteremediğin sevgini,
Götür mezara...
Ne anlamı kaldı artık aşkın,
Bu geç kalınmış saatten sonra?
​Bir zamanlar bakışların konuşurdu,
Ellerin dokunmaya korkar, kalbin fısıldardı.
Şimdi ne o yürek var ortada,
Ne de o eski cesaret.
Sevgi, vaktinde söylenmeyince;
İçte büyüyen bir yaradır artık.
Her suskunluk, habersiz bir vedadır.
​Ben seni beklerken, sen kendini susturdun;
Ben bir "gel"e ömür verirdim,
Sen bir "kal"ı çok gördün.
Şimdi sorma sakın, "neden bitti?" diye;
Çünkü sevgi saklanmazdı,
Çünkü aşk, susarak yaşanmazdı.
​En ağır yük, yaşanamamış o sevgidir;
İnsanın kalbine gömdüğü,
Toprağa bile sığmayan...
Bazı sevdalar ölmez,
Sadece eksik kalır.
​Bir gün adımı anarsın sessizce,
Rüzgâr dokunur yüzüne, benim gibi;
Ama ben olmayacağım.
"Keşke"ler dizilir boğazına,
İşte o an anlarsın:
Sevmek yetmez bazen, söylemek gerekir.
​Sen sustuğun yerdesin hâlâ,
Ben susarak gittim.
Aramızda kalan tek şey, yarım bir cümle:
"Belki..."
Ve artık ne sen dönebilirsin,
Ne ben bekleyebilirim.
​Zaman geçiyor;
Ama bazı şeyleri alıp götürmeden,
Bazı sızıları içimize saplayarak...
Sen başka cümlelerde kayboldun,
Ben tek bir kelimede asılı kaldım:
"Biz."
​Ne çoğul olabildik, ne tek kalabildik.
Şimdi biri sorsa: "Sevdin mi?" diye,
Gözlerim cevap verir:
"Geç kaldık..."
​Aslında birbirimizi kaybetmedik,
Biz hiç sahip olamadık.
Bazı aşklar mezarda değil,
İnsanın içinde çürür yavaşça.
Nefes alırsın ama aslında bitmişsindir.
​Ve bir gün, hiç ummadığın bir anda
Karşıma çıkarsan eğer;
Sakın gözlerime bakma.
Orada hâlâ "sen" olabilirsin...
​Eğer bir gün, geç kalmadığın bir sevgi bulursan;
Sakın saklama...
Çünkü ben,
Senin o sakladığın sevginde,
Yavaş yavaş yok oldum.