Gavs-ı sakalaeyn Şiiri - Veysel Akar

Senin olduğun yerde karanlık tutunamaz,
Sen sofilerin sığındığı kurtuluş limanı...
Tanır seni çakıl taşları, kum taneleri;
Rüzgârın sırtındaki toz bile tanır.
Mırıldanır ismini, cezbelenir, haykırır:
"Gavs-ı Sakaleyn" diye...
Yağmur taneleri tanır seni,
Kâinat, bastığın ayak izinden bilir kim olduğunu.
Yollar önüne bir halı gibi serilir hürmetle;
Ne kadar mutlu, elinden tuttuğun o cansız asa.
Güller sana hasta, bülbüller nâmende yarışta.
Bir bakışınla mest edersin gönülleri;
Gölgenin dokunduğu toprak, bir sırrı saklar gibi susar.
Deniz dalgaları kayaları döverek uyandırır uykusundan,
Anlatır seni her köpükte, ey Kutbu’l Ferd!
Seyyid İhsan, Seyyid Galip, Seyyid Nafi;
Yolunda, yanında...
Muhammet Fettah adın,
Bakmaya doyulmuyor tadın.
Veysel Akar
13.05.2026