Adamım ben Şiiri - Veysel Akar

ADAMIM BEN
Geceye beyaz mintan giydiren adamım ben
Gündüze siyah mintan biçen adamım ben
Dert nedir, çile nedir, iliğinden bilirim
Zulada bekleyen çok yaram var
Dost can bildiğimden darbe yedim
Yalnızlık, oturup çay içtiğim ahbap oldu
Sevda desen sırtımda kan kuyusu açan câni
Cezamı mahkemesiz kesti
Bedenim sürülmüş tarla gibi
Zamanı su gibi içmiş adamım ben
Kendimle güreşe tutuşmuş adamım ben
Gölgem yorulur, ben yorulmam
Gölgesini omzunda taşıyan adamım ben
Para el kiri; gitti mi gelir, şeref gitti mi gelmez
Taşın suyundan ekmek çıkaran adamım ben
Çölde balık tutan adamım ben
Benim kıyımda kötülük olta atmaz
İyilik demlendi çayımda
Benim sayfam karla yıkanmış süt gibi
Lafım tokmak gibi, esirgemem
Eman beklemem kimseden
Korkuyu kapı eşiğinde ezdim
Korku bilmem; dünyaya çelme atan adamım ben
Beni hafife almasın kimse
Rüzgârı ensesinden yakalayan adamım ben
Zamanın kanatlarını kırpan adamım ben
Menfaat uğruna dost satanları eledim tabiatımdan
Beş kuruş adamları süpürdüm etrafımdan
Hayatı lacivert boyar, öyle de yaşarım
Topraktan ayırmam gözümü
Ben sırtımı Allah'a dayadım
Veysel Akar – 31 Mayıs 2026