Ablam. Şiiri - Veysel Akar

Ablam,
Ablam,
Ömürlük kapadın mahzun gözlerini.
Ölüm bile ağladı sana, ablam.
Sen gülünce dünya dururdu.
Kim unutur yanağındaki mutlu gamzelerini.
İsmimi fısıldardın kulaklarıma.
Küçükken saçlarımı tarardın.
Parmakların yeni açmış bahar kokardı.
Şefkat bile imrenirdi sana.
Sokak boynu bükük, annesiz kaldım dercesine.
Kuşlar da duymuş haberi, vefasız kalmamış.
Hani onlara ekmek verirdin ya, ablam.
Allah korkusu dolup taşardı hasta yüreğin.
Kulağın ezandan ayrılmazdı.
Hiçbir namazı ardına bırakmazdın.
Seccaden alnını öperdi her daim.
Duaların gökte asılı kalmazdı.
Pamuk gibiydi kalbin, gülümseyerek uçtun giderken.
Toprak ağladı sana.
Kuşlar sokakla el ele tutuşup gelmiş ziyaretine.
Mezarında rengârenk çiçekler açmıştı.
Bulutlar da ağlıyordu sana, duydum hıçkırıklarını.
Mekânın cennet, kabrin nur olsun, ablam.
Veysel Akar
01.06.2026