Gariplerin Türküsü Şiiri - Mustafa Doğu

‎Muktedirin Sofrası, Mazlumun Yarası
‎Bir cana kıyanın hükmü zindansa,
‎Neden bin canı alan "muzaffer" sayılır?

‎Bireyin eli kana bulanırsa leke,
‎Devletin elinde neden "şan" diye parıldar?
‎Bir avuç ağızdan çıkan ferman,
‎Milyonun boynuna dolanan kement.

‎Onlar haritalarda çizgiler çizerken,
‎Bizim soframızda eksilir bir dilim ekmek.
‎Sarayın mermeri parlar, sönmez ışığı,
‎Halkın tenceresi boş, kaynar dert tası.

‎Demir yığınına dökülen her kuruş,
‎Bir çocuğun rüyasından çalınan hırka aslında.
‎Ölüm emirleri ipekten kağıtlarda,
‎Yaşama sancısı çamurlu sokaklarda.

‎Gökten mermi yağarken "vatan" denir de,
‎Neden ekmek azalırken "kader" denir hep?
‎Adalet dedikleri bir teraziyse eğer,
‎Kefenin birinde tanklar, birinde ahlar...

‎Toplum açlıktan kırılır, boynu bükük,
‎Karar vericinin sofrasında kuş sütü noksan.