Araf'ın Sofrasi Şiiri - Mustafa Doğu

‎Bir yanımız ihtiyar bir zamanın yokuşu,
‎Adımlarımızda yorgun bir takvim gürültüsü.
‎Diğer yanımız boş bir tabağın soğuk beyazı,
‎İçimizde hiç dinmeyen o açlığın ayazı.

‎Bir toplum ki, dilsiz bir ağrıda birleşmiş,
‎Göz göze gelince sanki her şey söylenmiş.
‎Ama dudaklar mühürlü, sesler derinde,
‎Kendi cenazesini taşıyor herkes, günün bir yerinde.

‎Ne yaşlanmanın onuru kalmış, ne tokluğun huzuru,
‎Bulanmış ak süt gibi hayatın o berrak nuru.
‎Kimse memnun değil, evet, her yüz bir şikayet,
‎Ama susmak; en büyük, en dilsiz nihayet.

‎Sofrada ekmek mi az, yoksa yürekte umut mu?
‎Bu devasa sessizlik, acaba bizi unuttu mu?
‎Konuşsak fırtına kopacak, sussa kıyamet;
‎Bize kalan sadece, bu ağır teslimiyet.