GARİP ÇOBANIM
Yolcuyum ben yaban ellerde
Aşkım türkü olmuş gezer dillerde
Bir gün dolaşırım tüm gönüllerde
Adım garip, kendim Garip Çoban’ım.
Gurbetin tozunu yutup da gelen
Gönül yarasını aşk ile silen
Her bir feryadında bin hikmet bilen
Sözü garip, özü Garip Çoban’ım.
Postunu sermiş de bir derviş gibi
Hakikat yolunda bir ermiş gibi
Dünyayı bir rüya, bir düş gibi
Gören garip, bilen Garip Çoban’ım.
Kavalı çaldıkça dertler savrulur
Ateş-i aşk ile bağrı kavrulur
Hangi yana baksa Mevla görünür
Yolu garip, hâli Garip Çoban’ım.
Bir garibim ben bu yol sonunda
Sırrı saklı tuttum kendi canımda
Yüce Yaradan’ın eşsiz katında
Ölüm garip, dirim Garip Çoban’ım.
...ben garip çoban
Sinan ŞimşekKayıt Tarihi : 28.04.2026 20:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Garip Çoban, bu şiirle kendi gönül hanesinin kapılarını aralamış; gurbeti azık, aşkı yoldaş, ölümü ise bir "selamet" kapısı olarak gören bir dervişin günlüğünü tutmuştur
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!