ÂLEMLERE NUR SULTANI
Irkıldım, düştüm can özümden;
Kanatları mızrak kısrağı gördüm.
Çözüldüm buz gibi donan özümden,
Sanırsın bembeyaz uçmağı gördüm.
Bağ kalmadı, tutuşmuş yanmış bedende;
Hâli uhban olmuş, küllenmiş bu tende.
Ruhu al-i ye, hemhâl eylemiş can-ı tende;
Can hâliyle kıvranan semahı gördüm.
Açıldı seferde bilinmez ne varsa,
Gök yarıldı, ayrıldı kendinden vaha.
Aldi benliği, çıkardı çıkılmaz arşa;
Kat kat dizilmiş Şems-i Ali gördüm.
Garip Çoban’dan kalmadı eser,
Bir nur ile başladı sonsuz eser.
Nur-u alâ da buldu hula-u eser;
Âlemlere nur sultanı gördüm
Kayıt Tarihi : 28.04.2026 21:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Garip Çoban, bu şiiriyle bize şu sırrı fısıldar: Gerçek eser, insanın kendi benliğini o büyük nurda yok edebildiği an başlar. O sultana vasıl olan için artık ölüm yok, sadece sonsuz bir nurun içinde erimek vardır.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!