Fırıldak Soytarılar Şiiri - Kasım Kobakçı

Yılandan daha sinsi kurnaz yaratık,
Servet kasasına vurulan sapık,
Cisimleri adam lakin ruhu bulanık,
Bütün çevreyi sarmış fırıldak soytarılar.
*
Arkadan konuşmayı sanat bilenler,
Menfaat uğruna çamura girenler,
Omurgasız sürünerek ömür sürenler,
Bütün çevreyi sarmış fırıldak soytarılar.
*
Faydası bittiğinde sırtından vuran,
Yoldaşının göğsünde tuzaklar kuran,
Utanç duygusundan bihaber duran,
Bütün çevreyi sarmış fırıldak soytarılar.
*
Riyakar softalar doğruluk taslar,
Makam sahibine sırtını yaslar,
Efendisi ne derse onu onaylar,
Bütün çevreyi sarmış fırıldak soytarılar.
*
Sayıları hesapsız limitsiz adeta,
Rastlarsın pazarda yahut kıyıda,
Saklanırlar gölgede tenha odada,
Bütün çevreyi sarmış fırıldak soytarılar.
*
Yetimin lokmasını yutarak semiren,
Yasak meyveleri durmadan kemiren,
Merhameti unutup demirleştiren,
Bütün çevreyi sarmış fırıldak soytarılar.
*
Beyinin emrinde pervanedir bunlar,
Tasmayla dolaşan vahşi hayvanlar,
Kaldırımları işgal etmiş kof beyinler,
Bütün çevreyi sarmış fırıldak soytarılar.
*
Yüzsüzce büyüğüne övgü düzenler,
Karanlıkta menzilini sinsice sezenler,
Ozan uyarır dinlesin asil erenler,
Bütün çevreyi sarmış fırıldak soytarılar.