Kabul etmiyorum böyle bir sevgiyi
Üç sene daha yaşarım en fazla, daha fazla oksijen zulalayamadım ciğerlerime
Kokunu korumak istedim Tanrılaşmış rüzgarlardan
Yirmi metre boyundaki ağacı devirebilecek güce sahip fırtınalardan
Evet sevgilim kabul edebilirim şimdi her şey bittiyse madem
Kadın bedenine, kadın bedenimle sahip çıkmak istedim
dualar ediyorum bir gün muhakkak kavuşacağımız günü iple çekerek
her sokağa sapıyorum hepsi çıkmaz, duvarlar aşıyorum mutsuz bir nefesle
kafamın içindeki seni anlatan gürültüyü susturamıyorum
susturamadığım gibi duyuramıyorum da dışarıya
öksürünce geçmiyor boğazımda kalan yaşam
uyuyunca geçmiyor değiştirmeye çalıştığım gerçeklerim
Gecem sabaha ulaşamıyor günlerdir
Yalnızlığı bir yük gibi taşıyorum günlerdir
Bu gün oturdum ve tüm suçu üstlendim.
Yalnızlık hastalık gibi bir kaç aydır benimle
Bir gün otur ve bir çare düşün sen de.
uzakları yakın edemedik seninle, duvarları kırıp dökemedik
payıma düşürdüğün yalnızlıkla öyle doydum ki
bana düşen payla koca bir millet daha doyardı
kalabalığın içinde kimsesiz hissetmeyi sen öğrettin bana, kent meydanlarını kuytulaştırdın
ve istemiyorum bir buket çiçek senden
çelenk yolla ki öldüğümü bilsin ve anlasın yaşadığımı sanan herkes
Sığmıyorum bu odaya
Damarlarımdaki kan çıldırmışcasına akıyorken
Bırak beni çıkayım diye yırtınıyor ruhum içerimden
Bi acı hissediyorum
Tam şuramda
İçten içe, derinlerden ta en derinime yanıyorken o ateş, yakıyorken beni sessizce
Kesik bir gülümseme, kahrolmuş bir yarın ve hiçlik içinde kaybolduğum bir evren..
İşte tüm hayatımın özeti.
Annemi dinlemeliydim belki de, henüz dokuzuma yeni basmışken.
Şimdi bu kadar çok yaşamazdım sonbahar mevsimini.
Kalbimden ufalayıp yemlediğim kuşlarımın hiç biri ölmezdi belki de.
Hem kuşlar hem ben, hür olma sevdamızdan uzaklaştırılmazdık.
Nerede bir kedi görsem özlemle iç geçiriyorum bana da bir tane nasip olması için
Ne zaman denk gelsek seninle rüyalarda, beni affet diyorum
Bir insan kaç kez affedilemez başka bir insan tarafından?
Her şeyi bir anda silip, iyi bir gelecek basmak mümkün mü damarlara?
Senden öğrendim kör olmayı
Çok insan kalbini açtı bana, dokunmak istemedim
Hasretim boyumu aştı, dağ kadar oldu şimdi
Kurtulamıyorum ne yapsam da, tüm duygular kirli
Ellerini tutmadığım her vakit beni zehirlerken
Gökyüzüne uzağız, tüm anlar ikindi
Düşünmeden duramıyorum yattığımda şu yatağa
“Yanında ağladığım annem yola bakıyor uzun uzun
Bir beklediği var gibi, bakmıyor gözlerimin içine
Karşımda gözlerini kaçırmadan yüzüme bakıyor çiçek, dupduru güzelliği solgunlaşıyor sanki derdimle
Fırtınalar kopuyor gövdemin tam orta yerinde
Ve sanki rüyalarım gerçekleşiyor
Gözlerimi kapatıp atlamayı düşünüyorum tüm yüksek binalardan.
“hiç çıkmadığım balkonlardan düştüm aşağıya
hiç bakmadığım pencerelerden el salladım giderken sana
hiç geçmediğin yollarda aradım olmayan izlerini
ve öyle çok dövdüm ki dizlerimi, yorgunum bir şey sorma
astım suratımı çamaşır niyetine tellere, sırılsıklamken yüzüm
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!