Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

bilelim
ki
ölen,
insan değil
insanlıktı...

haydi..
dağa taşa
kurda kuşa
bağırıp çağırıp
teşekkür edelim
sesimiz yettiğince...

gönlüm,
aşklar üretiyordu
biter...bitmezcesine...

gözlerim,
davetler gönderiyordu

kuş sürüleri vardı...
ya göklerde uçardılar,
kara bulut gibi...
ya ağaçlara konardılar,
kara yemiş gibi...
ne yenir,

ONLAR Kİ
DIŞLARI KIŞ OLSA DA
İÇLERİ HEP BAHAR KADINLAR
KURU DALLARDA;
PATLAMAYI BEKLEYEN
YEŞİL YAPRAKLAR

adın,
''DOĞA'' olaydı...
Fiko da
adım adım
yeşiline varsaydı,
gözleri yeşil...

sesler,
rüzgarla gelir
kulakta esimler
akılda kesimleri bırakırdı...

rüzgarlar,

kim demiş ki
ona,
kara diye...
o ki
tüm renkleri
saklamakta içinde

sesler,
yaşamın habercisiydi...
rüzgarlar,
öte öte eser
tohumları yerlere saçardı...
yağmur,

yıldızlar,
gündüzleri güneşin gölgesinde
geceleri bulutun gerisinde
kalsalar bile
hep vardılar
biz göremesek de...