Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

kulak verdim,
rüzgarlara;
estiren kimdi...
öttüren kimdi...
ne sazı vardı
ne sözü

yerin,
kulağı var diyorlar,
hep göğe doğru
bağırıyorlardı...
göğün,
öfkesini bile

kulaklar vardı,
iç sesleri duymuyorlardı
onlara, ''-hissiz..'' deniyordu...
kulaklar vardı,
dış sesleri duymuyorlardı
onlara ''-sağır ve dilsiz..'' diyorlardı...

deniz maviydi…
gök maviydi…
YARİMİN gözleriyse
masmavi...
ay beyazdı…
ten beyazdı

suyun,
rengi yoktu,
deniz maviydi...
göğün,
rengi yoktu,
o da maviydi...

martı,
rüzgara inat
denizden yana...
ben,
martıya inat
gözlerinden yanaydım...

balıkçılar,
ağlarını çekiyordu
boğazda..
ağların üzerine üşüşen kuşlar
bereketin habercisiydi
çoğaldıkça...

çöl,
kumlarıyla
kutup buzullarıyla
yakışıyordu bu dünyaya
aynı uyumla
aynı yapıyla

bir madenci çocuğu
o...sanki de
babasının kaderi
işlenmiş gibi
onun da yüzüne...
unutmuş gülmeyi

ömür bir nefesti derler...
o nefeste oksijen varsa eğer...
ölüm bir nefesti derler...
o nefeste karbon monoksit varsa eğer...
oksijeni veren yeşiller...
karbon monoksiti veren kader değilse eğer...