Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Ben,
Ellerinde
Hiç solmayan
Güllerin olaydım...
Dikenlerini bana
Kokularını sana

çocukluğumda;
radyolu büyümenin hazzında
haftada bir her çarşamba
sabah 08.00 sularında
en büyük tutkumdu
oyun havalarını dinlemek

akşam,
sularda erisin...
akşam,
güneşin ufkunda
günden geceye dönerken
sudaki yolundan

yıllar önceydi...
delikanlılığımızın ilk yılları...
köyümüzde
arkadaşlarımızla toplanır
oyunlar oynardık...
bir ara dedem,

sen benim duamdın
sessizliğimin en uç noktasında
kıpırdayan dudaklarımda
benden önce tanrımdan sonra...

sen benim duamdın

maviler;
denizde başka,
gökyüzünde başka,
gözlerinde bambaşkaydı...!
bakılası...

annem,
yılbaşı çiçeğin
balkonda unutulmuştu
o da bizim gibi
sensizliğin girdabında
boynu bükük kalmış

ben;
yıldızları
yalnızca
benim için doğar
sanırdım...
ve;

dostlar,
öğrendim ki
güneş beyazmış...
güneşte oluşan ışıklar
atmosferde
bir prizmada kırılır gibi

yoklama alıyorum,
sessiz olun...
kaygı?
burada! ...
hüzün?
burada! ...