Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

suyun,
rengi yoktu,
deniz maviydi...
göğün,
rengi yoktu,
o da maviydi...

martı,
rüzgara inat
denizden yana...
ben,
martıya inat
gözlerinden yanaydım...

balıkçılar,
ağlarını çekiyordu
boğazda..
ağların üzerine üşüşen kuşlar
bereketin habercisiydi
çoğaldıkça...

çöl,
kumlarıyla
kutup buzullarıyla
yakışıyordu bu dünyaya
aynı uyumla
aynı yapıyla

bir madenci çocuğu
o...sanki de
babasının kaderi
işlenmiş gibi
onun da yüzüne...
unutmuş gülmeyi

ömür bir nefesti derler...
o nefeste oksijen varsa eğer...
ölüm bir nefesti derler...
o nefeste karbon monoksit varsa eğer...
oksijeni veren yeşiller...
karbon monoksiti veren kader değilse eğer...

liman denince,
aklıma gemiler gelirdi
bir de mendiller..
yani,
veda edenler...

dağları taşları
üstlerinde koşarken
sakın senin sanma
olmalarında
bir emeğin var mı?
acaba! ...

insanlar,
göğe bakardı
yağmur beklerken...
gök,
insanlara bakardı
ölüm rüzgarları eserken...

Bugün,
Hacı Mehmet BAKAY
(namıyla küçük hacı)
camiinde,
(çiftlik köy-sahilde)
öğlen namazına müteakip