Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

dostlar,
öğrendim ki
güneş beyazmış...
güneşte oluşan ışıklar
atmosferde
bir prizmada kırılır gibi

annem,
yılbaşı çiçeğin
balkonda unutulmuştu
o da bizim gibi
sensizliğin girdabında
boynu bükük kalmış

ben;
yıldızları
yalnızca
benim için doğar
sanırdım...
ve;

yoklama alıyorum,
sessiz olun...
kaygı?
burada! ...
hüzün?
burada! ...

gol için,
topun tamamı
üç direğin arasından
geçmeliydi...!
ellerinin dışında
nerenle vurursan vur

annem,
derlerdi ya
dünyada
ölümden başkası yalan
bir bilsen
ne kadar zordu

evine geldim annem...
zilini çaldım,
kapını açtım annem...
selamımı verdim
sen yoktun
alan olmadı annem..

yollara düşerdim
ardıma bakmadan
seni arkamda bıraksam da
hiç kafama takmadan...

yollar yollar

yollar,
insandan geçilmezdi...
bahçeler,
gülden çiçekten...
oysa ki...
o kadar insandan,

kentler;
yeşillerini çıkarıp
grilerini giyince...
minareler,
gökdelenlerin
gölgesine sinince...