Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

tohum,
topraktan...
dal,
budaktan çıkar...
ikisi de
güneşe doğru koşardı...

yerin,
kulağı var diyorlar,
hep göğe doğru
bağırıyorlardı...
göğün,
öfkesini bile

kulak verdim,
rüzgarlara;
estiren kimdi...
öttüren kimdi...
ne sazı vardı
ne sözü

kulaklar vardı,
iç sesleri duymuyorlardı
onlara, ''-hissiz..'' deniyordu...
kulaklar vardı,
dış sesleri duymuyorlardı
onlara ''-sağır ve dilsiz..'' diyorlardı...

hava,
kurşun gibi ağırdı...
vakitse kurşun gibi hızlı...

elimde,
kurşun kalem...

ay büyür
ben uyumaz olurdum
korkma!
kurt adam değildim...
sadece,
aydan çok

ey...
kendini bir şey sanan
kakavan...
kuş kafana sıçtığında
ne oluyor halin
unutma...

neydi böyle,
bu şehrin ışıkları...
geceyi,
görmez oldu gözlerimiz...
yıldızlar,
küstü bize...

çöl,
kumlarıyla
kutup buzullarıyla
yakışıyordu bu dünyaya
aynı uyumla
aynı yapıyla

bir madenci çocuğu
o...sanki de
babasının kaderi
işlenmiş gibi
onun da yüzüne...
unutmuş gülmeyi