Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

akşam üzeri
güneşe
çok kızıyordum
bize hiç sormadan
önce renkleri
sora da şekilleri

gün;
ışığın ve karanlığın
bir hesaplaşması...
ışığın kovaladığı karanlık,
gecelere...
karanlığın kovaladığı aydınlık,

güneş;
saçlarını,
buğday tarlalarına...
gözlerini,
birazdan patlayacak dalgalara...
çevirmişti...

neler oluyordu böyle
dünya denen
bu alemde
kış ortasında
göğü papatyaları
bembeyaz

güneş,
DOĞAR
dağlara vurur...
dağlar yanar,
ATEŞİ olmazmış...

saçların, hep bahar kokardı
gözlerinse yağmur...
saçlarını her okşadığımda
güller açardı ruhumda
gözlerimdeyse
yağmurlar yağardı...

denizin lacivertleri,
güzün yorgunluğundaydı...
göğün mavileri,
güzün parlaklığındaydı...
palmiyenin yeşilleri,
güzün koyuluğundaydı...

güz;
yaprakları sarartırken
sararmış otları yeşillemekte
yeşillerin yetmediği yere
yağmurlarını göndermekte...

yağmurum,
artık
sen bile
haberli geliyorsun
bazen
günlerce önce

gök,
bulutlarını
rüzgarın önüne bıraktı...
güz de
yapraklarını...
rüzgar,