Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

güneş,
yaşamın
kaynağıydı da
kelebekler,
yanmak için
neden güneşe uçardı?

elimde,
bir fidan vardı..
adı '' UMUT'TU ''...
onu,
sevgiyle ektim
hemence TUTTU...

eski İstanbul...
bakınca yenileşen hallerine
inim inim inliyordu
ya bir medresenin penceresinden
ya bir minarenin son şerefesinden
ah ede ede sessizce

eskilerde;
eller yıkansın diye
yemeklerden sonra
ibrikle su
arkasından da
peşkir tutulurdu...

deniz ısınır,
dağlar denize eserdi.
ben yüzerken,
yapraklar yüzüme değerdi...

yüreğim ısınır,

yaşam,
öyle bir merdiven ki...
eteklerinde,
her şeyi saklayan...
yükseldikçe de
yavaş yavaş daralan...

eylül;
gecelerin serin
gündüzlerin derindi...
ne anlam yüklesem
taşır giderdi...

ey benim
güzeller güzelim
sen ki...
benim en kıymetli çiçeğim,
ellerimle ektiğim
gözlerimle büyüttüğüm...

ah be
garip insan...
her gelen vururdu
gönlün yine de
hep dik dururdu...
ah be

bir daha yaşanması
zor görülecek
zor duyulacak
dünyevi bir dostluğun
öyküsüydü bu...
rahmetli babam