Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

sen,
benden habersizdin...
sabahın ilk...
günün son saatlerinde....
geçip giderken önüm sıra
tatlı bir telaşla...

saçların senindi...
rüzgarlar benim...
eser okşardım seni...
kokun olursa benim...

kaşların senindi...

bir rüzgar essin isterdim...
hep...
senin sesinle dolu...
sesi sese...
seni bana...
tozu dumana katarak...!

Sen olmayınca;
Güneş sermelerini,
Gece örtmelerini,
Uykular gözlerime girmeyi,
Unuturdu sevgilim...

güneş,
özünde yanıcı ve yakıcıydı...
oysa ki;
bir yaprağa
bir çiçeğe dokununca
tam bir boyacıydı....

aşklar...
ve insanlar,
elektrikten önce
kandil ışıklarında
isler gibi
daha duygusaldılar...

yanmıştım...
aşkın,
korlar gibiydi...
ben külleri gibi..
bilirdim...
kora da..

bir kağıt parçasını
tutuşturdular
ellerime
oku diye! ...
oysa
bakınca

eğer ben
yağmur olsam;
yeşilin kesildiği
betonun dikildiği
egzosun delindiği
yerlerde,

bakan;
ya görürdü...
ya da götürürdü...
tadan;
ya tadardı...
ya da yutardı...