Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

yollar vardı...
çizeni sendin RABBİM....
seçeni biz...
sonlar vardı...
koyanı sendin RABBİM...
bulanı biz...

sen,
benden habersizdin...
sabahın ilk...
günün son saatlerinde....
geçip giderken önüm sıra
tatlı bir telaşla...

saçların senindi...
rüzgarlar benim...
eser okşardım seni...
kokun olursa benim...

kaşların senindi...

bir rüzgar essin isterdim...
hep...
senin sesinle dolu...
sesi sese...
seni bana...
tozu dumana katarak...!

Sen olmayınca;
Güneş sermelerini,
Gece örtmelerini,
Uykular gözlerime girmeyi,
Unuturdu sevgilim...

güneş,
özünde yanıcı ve yakıcıydı...
oysa ki;
bir yaprağa
bir çiçeğe dokununca
tam bir boyacıydı....

aşklar...
ve insanlar,
elektrikten önce
kandil ışıklarında
isler gibi
daha duygusaldılar...

bir çiçek var...
açmak için;
toprak ister...
su ister...
güneş ister...
yeri bahçedir..!

aşkın,
bir damlası
bana yeterdi...
yeter ki..
o damla,
düşeceği yeri

bir güz günü
güneşi görünce
gül olup açasım geldi
sen baktığında
gülüm gibi gülümse diye...