Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

canım...
çok yanıyordu...
rüzgarlar esse de...
saçlarını okşasa bile...
o kız....
bunları duyamıyordu....

Kan...
Topraktaydı...
Topraktan çıktı
Suya karıştı...
Su başkalaştı....
Kökler....

küçük...
bir esinti bile...
kavak yaprakları arasında...
senfoniye dönüyordu...
yapraklar...
esintinin eşliğinde...

Bir...
Bahar dalıydı
Saçlarına değen...
Pembe çiçekleriyle
Yanaklarında...
Ebrulileşen...

Aşk...
Bir bahar günü
Yola çıkmış...
Önce...
Güneşin ılıklığına sarılmış...
Sonra da

Bir çocuk
Oyuncağını
Kırmak mı?
İstiyor....
Bırakın kırsın
Büyüdüğünde

sana,
seni..ne çok...
sevdiğimi söyleyecektim...
dilim...dönmez oldu...
sana,
ikimize yazılan....

uzanan...
bir el miydi?
yoksa...
açılan bir el mi?
daha mübarek...
oysa..

elimde;
taş olaydın,
bağırıma basardım...
hiç kızmazdım!

elimde;

dün...
denizin...
derinlerinde...
karıştı mavilere....
maviler...
bir umuttu...