Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

aşk..,
bir sürü
noktayı birleştirmekti...
ki...sonunda,
seni bana gösteren...!

babam,
artnavut'tu...
anam da..
inadım,
arnavut'tu...
kaldırımlar da...

hediye...
alandan çok...
vereni sevindirir....
zira...
veren el...
alan elden yeğidir....

ağaç'ta
cinsine göre...
kitap'ta
babına göre...
gönlümde,
sarıldığına göre

dağlar,
yüceliyordu da...
bir buluta eremiyordu...
bulutlar,
yüceliyordu da...
bir rüzgarla baş edemiyordu...

ağaçların...
en güzel meyvaları...
en uzak dallarındaydı...
gözlere yakın...
ellere uzaktı...
yaprakların arasında...

aşkını,
gönlüme serdim
köşeden köşeye...
seni,
baş köşeye koydum
her şeyime hükmet diye...

Kara toprak..
Nasılsın?
Sen ki...
Anacımızsın....
Dert görmeyesin...
Gözüm gibi...

kalbimi,
kocaman...kocaman çizerdim
her gördüğüm boş kağıda...
sol karıncığına senin,
sağ kulakçığa benim
adımı yazardım...

kader...
yazılmalı mıydı?
alnımıza...
silinmezcesine kara..kara...

kader...