Fevzi Emir Yılmaz Şiirleri - Şair Fevzi ...

İNSAN OLMALI
Fevzi Emir Yılmaz


İnsanın sadece bir yüzü olmalı;
ya güldüğü, ya ağladığı

Yine düştü yüreğime gözlerin,
Bakışların, gülüşlerin, sözlerin...
Anasız bir yavru gibi özlerim,
Yüreğimi yetim koydun... Gelsene.

Kim tutuyor ellerini benim yerime?

İNZİVA
Fevzi Emir Yılmaz


Ara verdim şiirlere artık,
Tükendi sandım duygularımı.

İSTEMİYORUM
Fevzi Emir Yılmaz

Çek çıldırtan bakışını yüreğimin üstünden;
bahtım gibi kararıyor gözlerim.
Kendime bir türlü gelemiyorum.

KAĞITTAN GEMİLER

Kağıttan gemilerle deryalar aştım
Islah olmadı bu gönlüm derde bulaştım
Mecnun gibi çölden çöle dolaştım
Bir leyla uğruna yordular beni

KAVUŞALIM SEVDİĞİM
Fevzi Emir Yılmaz


Artık eskisi gibi görmüyor iki gözüm,
Yıprandı ardısıra saklandığım şu yüzüm.

Dünyaya geldiğim ilk günden başladım ben kaybetmeye.
Doğduğum an, anne karnının o muhteşem sıcaklığını yitirdim.
Ki o günden beri, doğru dürüst ısındığım da söylenemez...

Ama yeryüzünün en muhteşem insanını kazandım:
Bir annem olmuştu artık.

KESB-İ KENDİ
Fevzi Emir Yılmaz

Eline düştü diye yüreğime hor baktın,
Senden şifa beklerken içimde ateş yaktın.
Ben sevdanın mahkûmu, sen firârî kaçaktın;

Yokluktan gelen bir ırkın
Varisiyiz bu vatanda,
Yaşayanda bilir hakkı
Kara toprakta yatanda,
Kadir kıymet bilmeyenler
Kulak verin sözlerime,

Bir avuç lanetli kavim
Cihana ateş saldı,
Barış hak hukuk diyenler
Rehâvet içine daldı,
Yeryüzü kan ağlıyor
Toprak gözyaşı doldu,