Kıyametin Kopsun Dünya..!

KIYÂMETİN KOPSUN DÜNYA

Fevzi Emir Yılmaz

Bir avuç lanetli kavim şu cihana ateş saldı,
Barış hak hukuk diyenler rehâvet içine daldı,
Bak yeryüzü kan ağlıyor toprak gözyaşıyla doldu,
Kıyametin kopsun dünya,
Sende insanlık mı kaldı.

Filistinde bir yangın var bütün insanlık üşüyor,
Anneler çocuklarını birer poşette taşıyor,
Gün yüzü görmemiş canlar yaradanına koşuyor,
Kıyametin kopsun dünya,
Sende merhamet mi kaldı.

Bebeklerin üzerine ne bombalar yağdırıldı,
O küçücük bedenlere nice zulüm sığdırıldı,
Tevhidin onca arslanı
bir küffara boğduruldu,
Kıyametin kopsun dünya
Sende adaletmi kaldı.

Taş üstünde taş kalmamış virân olmuş tüm haneler,
Kumlara gömülmüş başlar bitmez olmuş bahaneler,
Hiç bir yarayı sarmıyor ne câmi ne hastaneler,
Kıyametin kopsun dünya,
Kutsal olan neyin kaldı.

Oturmuş ahmet mehmet'ler katliamları izliyor,
Kâfir âşikâre kâfir müslüman dinin gizliyor,
Çıkıpta gel ya Muhammed yüreklerimiz sızlıyor,
Kıyametin kopsun dünya, Ömer'in, Alin'mi kaldı.

Filistin'in tüm gençleri âb-ı hayatı içiyor,
Müslüman rahatı için ahiretten mi geçiyor,
On dört asrın koca devi bir köpekten mi kaçıyor,
Kıyametin kopsun dünya,
Sende cesaret mi kaldı.

Bir eyle ümmeti ya Rab arşa ulaşsın gücümüz,
Sil kalbimizden korkuyu şehâdettir övüncümüz,
Sen azizün züntigamsın yerde kalmasın öcümüz,
Kıyametin kopsun dünya Cengâverliğin mi kaldı.

Lanetin tazelensin de kahrolasın ey isrâil,
Senden tek canlıyı bile geri koymasın azrail,
Birtek sana değil âhım zalim olan herkes dâhil,
Kıyametin kopsun dünya
Sende kardeşlik mi kaldı.