Ferit Battal Şiirleri - Şair Ferit Battal

Erken açan gül yaprağım,
İlkbahara kaldı benim.
Varacağım son yatağım,
Kara toprak oldu benim.

Düşmedim bülbül zârına,

Benim köyümde

Gökten arza inen kar tanesini
Gel, de gör güzelim benim köyümde
Kul gönlü feth eden dost hanesini
Gel, de gör güzelim benim köyümde

Beni

Baş açık yanlız gezerim,
Toprak ile örtün beni.
Bazen bu candan bezerim,
O an kabre atın beni.

İlk bakışta nur cemale bağladın
Şimdi o gül yüzün solmuş sevdiğim
Aşk oduna atıp beni dağladın
Şimdi o gül yüzün solmuş sevdiğim

Kalple çağlar gönüllerin sevdası

az ve öz


İlim aklı zikir kalbi nurlandırır
İlimsiz insan cehalete zikirsiz insan delalete... düşer

Bağışla Beni

Boş kuru sevdayla yanıp bitersem,
Kerem et sevdiğim bağışla beni.
Bu kara sevdadan ölüp gidersem,
Kerem et sevdiğim bağışla beni.

Atamdan beri

Bayrağım şahlanır ta semalarda,
Hür doğduk dimdik’iz Âdemden beri.
Al kanlar zikir edir şah damarlarda,
Güçlendik dimdik’iz Atamdan beri.

Elçek tabip bağrım yandı yaralı
Derdi pazar ettim alan olmadı
Gönlüm hicran dolu ruhum karalı
Artık naz çekecek gücüm kalmadı

İlkbahar gelince canlı uyanır

Ey gözleri kör nefsim mahlûka bak ibret al
Alıp verdiğin nefes sana hesap soracak
Eğer mümin değilsen var kendini yere çal
Alıp verdiğin nefes sana hesap soracak

Akta kara arama ak Mevla’nın yoludur

Her yanım dertle dolu sol yanımda yara çok,
Gonca güle aşığım o gül ele sevdalı.
Bu gönlüm hicran dolu kaldıracak gücüm yok,
Ben bir güle aşığım o gül ele sevdalı.

Yoksul düştüm yoruldum çok iş geldi başıma,