uzak durma ne olur bana yakın ol biraz
yasaklama kendini bırak seni seveyim
dokunmak istiyorum ellerimle eline
uzaklaşma yanımda bırak seni seveyim
üç günlük ömrümüzden dünü bitirdik çoktan
giderken dünyamı yaslı bıraktın
kalbimi gönlümü paslı bıraktın
ardında bir kerem aslı bıraktın
bir ben ağlıyorum birde istanbul
yollarım bitmiyor taştan topraktan
bastığın toprağı inletiyorsun
aleme ahvalı dinletiyorsun
şu koca dünyayı titretiyorsun
sen nasıl bir şeysin anlayamadım
gözlerin güneşin batışı gibi
sahte dostların seni bırakıp gittiğinde
beni yanlız başına kaldığında anlarsın
terkedilmek acısı canına yettiğinde
beni yanlız başına kaldığında anlarsın
bir pişmanlık başlarken gözlerinden gönlüne
hasretin günbegün artıyor bende
hala yokluğuna alışamadım
özlemin sanki dağ büyür gözümde
sensiz ben bu eve alışamadım
vefalı dostların aramaz oldu
çocukluğum gençliğim nerde güzel günlerim
uzansam tutamamki çok uzakta dünlerim
zamana yenildiler kurduğum hayallerim
gerçeklerle başbaşa kaldıkça ağlıyorum
ilk aşkımda ihanet ilk aşkımda ayrılık
bir çiçek açarken gönül bağımda
dikeni bağrıma batırıp gittin
umudun en büyük güneşi sendin
güneşi gönlümde batırıp gittin
sen hayal kurmaya başladığım gün
günler gelip geçtikçe ümidim azalıyor
seni gelirsin diye artık beklemiyorum
kalbim yaşlandı artık bedenim yorgun düştü
kan çekildi damardan ayaklarım üşüdü
bu nasıl ayrılıktı gözlerimde büyüdü
seni gelirsin diye artık beklemiyorum
ben şu yalan dünyaya
seni sevmek için doğdum
adın hasret belki özlem
ben adını sevda koydum
ben şu yalan dünyaya
en güzel anımı sende yaşadım
mutluluk dnilen bu olsa gerek
benim olan beni senle paylaştım
tarifsiz duygular aşk olsa gerek
yaşanır böylesi duygular ancak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!