Fadime Koçer Şiirleri - Şair Fadime Koçer

Ayrılık acı bir hatıra
Ölüme benzetmek gibi
Sen git bensiz diyarlara
Yüreğimde bir ışık
Özlemle beklediğim bir kişi,
Varsa bu seni ne kadar ilgilendirir ki

Ne biten gün üzer seni
Ne de bitmeyen değer siatemi
Özün korur doğru olanı
Vardır kaleminin bir bildiği

Geçmeyen geçende tanıdı seni

Bir kalp vardır herkesin içinde sanki bir mucize gibidir
Yalan nedir bilmezdir o
Varı yoğu sevgidir
Ama ihanetlere, ayrılıklara dayanamaz işte
Sevmeyi bilirde birini
Ama ayrılıklara dayanamaz bir türlü

İki ağaç düşün birleşik
Biri annen
Biri baban
Dalları sen ve kardeşlerin
Ağaçların biri kesik
Şimdi bi daha düşün

Bir tebessüm isterdim yüzüne konan
Fesatlık sinmiş üstüne
Değiştiremem ki sendeki benliği
Konsun isterdim sevgi
Değiştiremedim sendeki beni

Söz vermiştim
Bu sayfalarda “kanlı yazı”olmayacak
Ellerlimden kan akmayacak diye
Tutamadım sözümü
Yine acı içinde kıvranıyorum
Ve yine akan kandan habersiz olacaklar

Kalbime sapla hançeri
Yakındır ölüm de ömrümü eritmeye
Acıma vur kalbime darbelerini
Sözlerin zehir gibi akıyor tenime zaten
Şiirler yazardım sana sevgili
Şiirlerimi küstürdün kendine

Bir kapı eşiğinden baktım;
yere yığılan gövdende
ömrümün en sessiz çığlığı vardı.
Seninle başlayan sitemimi
yıllarca simamda taşıdım.

Sokak başında gözlerimize bakan o çocukların suçu neydi
Onların bir sıcak yuvaya ihtiyacı varken
Kış ortasında soğuk olan duvarlarda oturmaları
İnsanlığa mı sığardı
Nereye gidiyordu bu dünya
Neden her şey bu kadar gelişmişken

Ne yapmalı
Gitmeli mi
Kalmalı mı
Kalsak giden yanımız git diye kızıyor
Gitsek kalan yanımız niye kalmıyorsun diye sitem ediyor
Ne yapmalı