Fadime Koçer Şiirleri - Şair Fadime Koçer

Toprakta uyuyorsun anne
Toprağın bol, sorgu sualin az olsun
Yanına gelen dostlardan
Toprağını sulayan var mı anne

18 sene oldu seni kaybedeli

Nereye gidersem gidiyim sen çıkıyorsun karşıma
Seni unuttum derken
Kahretsin ki adını duyuyorum bir yerden
Seni çok sevdiğimi söylemişken
Dilimden yalan dolu sözler çıkıyor
Anlıyorsun bakışlarımdan yanlarımı

Bir gün gitmek isteyeceksin bu şehirden
Sessiz ve doğanın tam ortasında bir yere
Gözünde bir damla gözyaşı
Yüreğinde ise arkanda bıraktığın anılar olacak
Bedenin ufak bir dokunuşa hasret kalacak
Farzet ki sırtında ağır bir yük taşıyorsun

Bir hikâye var düşündüğüm; yaşanması güç
Satırlara eklenirken yaşanması güçtü
Çünkü imkânsıza adı yazılmıştı
Senin adına yazılmıştı
Anlamadın ki beni
Seni ne kadar sevdiysem

Ateş gibi yanan yüreğim
Adeta yakıyor bedenimi
İçimde kırılan bir şey var
Sanki hapsedilen bir kalp gibi
Bazen bu kalbi çıkarmak gelir bedenimden
Yaşantı öyle bir şey ki

Rüzgâr olmak varken susmak mı vardı kalbinde
Anlamıyorsun ki bu ne demek
Hal hatır sormak varken
Hep yanımdan uzaklaştın
Bana yalnızlıda mı öğretecektin
Elveda senin gülüşlerine

Seven gözler anlatırdı sadece sevdayı
Yazık bir hikâye kurban gitti sevdaya
Meğer sahte bir serüven yaşamışım sevdadan yana
İçim kırık dökük olsa da
Artık yol aldım geri dönüşü olmayan diyara
Bir camın içime battığı vakitlerin ilk saatleriydi bu ayrılık

Aşk kola gibidir
İçinde birçok zehirli madde varken
Onu içmektir

Aşk sigara gibidir
Her seferinde içine çekip

Geçmiş ağlamakta
Bugün rüyalarda
Aşk sınır kapısında
Ruh parçasını aramakta

Aylar geçti gelmedim
Yıllar geçse de gelemem
Seni sevmediğimden değil
İznim yok diye