Yine günler günleri kovalıyor
Sen uzaktasın dertler çoğalıyor
Ben büyüyor
Seni göremiyorum nerdesin
Buralarda havalar dengesiz
Hani ellerimizin titreyişi var ya
Şimdi öyleyim anne
Sana bakamıyorum bile
Çünkü ağlayışıma dayanamazsın
Çünkü benim yüreğime diken gibi batandır
Şarkılar seni anlatırken
Bir ben kaldım ayrılıktan geriye
Bedeni bitkin, yorgun
İçimde ne can kaldı
Ne de bir kalp
Şimdi ne kaldı geriye
Kendini sokakta arayan bir parça
Bütün haliyle olan duygular param parça olmuş
Gitmek bile tarifsiz kalıyor acının çözülmesine
Bir yürek ki
Ortada sahte gülüşlerin esaretiyle yaşıyor
Ölüm ise şu sıralar beklenen
Fakat bir türlü gelmek bilmeyen davetsiz bir misafir
Ben seni doludizgin sevdim
Kalbimdeki şımarık çocuğun kıpırdaması gibi
Doludizgin sevdim seni
Bir sükûnetin gölgesinde dokundum
İmgesel düşüncelerde öptüm dudaklarını
Ben küçüktüm seni kaybettim anam
Sana doyasıya bakıp koklayamadım
Ana ne demek bilip hissetmedim
Hep ibretle baktım etrafımdaki çocuklara
Seni hissedip yanımda olduğunu görmeyi o kadar çok isterdim ki
Ama kaderimmiş anam seni kaybetmek
Baharı kışa çeken rüzgâr mı?
Satırları kalem yazar da
Sözler yürekten değil mi?
Sana beni unut desem
Kolay olduğunu mu söylersin
Acılar içinde kıvranırken ben
Bugün karanlık
Bugün yarı kalmışlık
Bir gidişin ardında kalan çocuk
Arıyor bedeni soğuk insanı
Mezarının diyarı uzak
Tanıyabilseydi eğer
Benden güven bekleme
Güvenemem kimseye
Gözlerim dalar gökyüzüne
Siman belirir yüzümde
Yine de sen güvenme kimseye
Bir Cihan için bir can feda
Gönlüm kırık düşmana aldana
Beraber savaştı bizim ata
Yakışmadı bu nankör tavır bu vatana
Sözler değil kalpler yakın olsa
Kim tutar yolumuz hep haktan olunca
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!