Sevdanın sözleri vardı kutular içinde
Yıldızlar renk katardı gökyüzünde
Ay ışığına bıraktım parlak renkleri
Umut karaya çalmasın diye
Nice yüzlerde gördüm ışığı
Kırgınlıkla dolu bir hikâyenin
İlk sayfalarını yazdım
Özgürlüğümü alan, elimden giden
Beni tutamadım sende
Affetmeni diledim hep
Onca hatanın baş belası gibi
Bana bir kan borçlusun
Kokusu sesimi titretecek
Senin ise yüreğini inletecek
Susturacaksın sabahın aydınlığını
Gecenin karanlığı konuşacak
Yaşamın fahişeliğine, piçliğine karşı
Bana masal yazabilir misin?
İçinde ağaçların dinginliğiyle uyuyan bir çocuk olsun
Hayatının kopukluğuyla sarılmasın yalnızlığa
Gözlerindeki ışıltıyı yok eden insanları hatırlatmasın
Savaş ve kan zehirlemesin hayallerini
Masalların mutlu sonları olmalıdır
Bir garip duygusun içimde
Masmavi gözlerin denizi
Bakışlarınsa hayalleri andırıyor bende
Ne garip bu kadar sevmişken seni
Yine de yenik düşmem aşka
Bir hikâye düşün
İçinde ayrılık olmayan
Ve kimse kimseyi sevmediği
Bir hikâye düşün
İçinde sen ve ben şahısları yok
Tıpkı aşkın tarifi gibi
Bir karanlık var içimde
Sen yoksun buralarda
Hissetmek ne kadar zor olmayan birini
Daha nasıl bir duygu olacak bilmiyorum
Yokluğun kaybettirdi bendeki bütün iyi yanları
Somut bırakıldım bu hayatta
Bir ayrılık vaktinde sözler anlamını yitirmiş
Yürekler kırıcı olmuş
Bir ayrılık vaktinde
İlk defa “lanet olsun ki sevdim” dedim
Ve ilk defa “elveda” sözünün anlamsızlaştığını gördüm
Bir ayrılık vaktinde
Yıllar eklendi gidişine
Saatleri doldurmak çok güç
Bu gidişin hiç hayra alamet değil
Seni unutamadım ya şaşıyorum halime
Yalandı sevdadan yana yaşantı
Elveda demek ne kadar güç
Bugünlere düştüm
Bir çığ gibi etrafa saçıldım
Teker teker parçalara dağıldım
Çok yoruldum boş zamanlardan
Bana yakın kimse yoktu
Herkes kaçıyordu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!