Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Gör bahçede dut ağacı,
Gölgelenir iki bacı.
Büyüğü verse de sancı,
Küçüğü gönül ilacı!

Beyaz iplik oya örer,

Burunları Kibir Sürter Güzelim

Burnu Binboğa’dan yukarı kalkmış,
Kibir burunları sürter güzelim.
Kaf dağından öte yükseğe bakmış,
Kibirden kendini kurtar güzelim.

Yine bulut sardı Berit’in başı,
Düşen damlalardan uslanır mola?
Engizek’ten evvel beklide yaşı,
Zirvesini görür hislenir mola?

Karlarla beslenir yayla pınarı,

Kalırsam gaziyim ölürsem şehit,
Diyerek Müslüman koştu cepheye.
Yaratan niyete olunca şahit,
Anadolu’m hemen koştu cepheye.

Muhammet ümmeti giydi kefeni,

Bu Sırrı Bilenler Gelsin

Görevde liyakat insana hizmet,
Evrak arasında olmalı demet.
Ahlakı sorarsan Hakka emanet,
Bu işin sırrını bilenler gelsin.

Bütün Güzellerden Özür Dilerim

Gönül kapısını çektim kapattım,
Bütün güzellerden özür dilerim.
Sevgi denen şeyi ummana attım,
Bütün güzellerden özür dilerim.

El açtım Mevlâ’ya dilekler tuttum,
Seven kullarını ayırma Mevlâ.
Sevgi badesinden bir damla tattım,
Eğer yalan varsa kayırma Mevlâ.

Âlemde varlığı çift yaratırsın,

Gönül ırmağının seliyiz deme,
İnip enginlerde çağlamadık biz.
Sen getirdin beni böyle kademe,
Bir hevese gönül bağlamadık biz.

Gel de gözümde gör gönül selini,

Ele gelin oldu gönül yıldızı,
Kader dedi ağlamaya başladı.
Sararıp soldukça gönlümün kızı,
Yüreğimi dağlamaya başladı.

Töreler gereği beşik kertmesi,

Bülbülü Görmüş Yaratmış

Bizleri yaratan nelere kadir,
Güzeller içinde övmüş yaratmış.
Gönüller köşkünde asuman nedir?
Kevser de bülbülü görmüş yaratmış.