Eymen Özgüven Şiirleri - Şair Eymen Özgüven

Gençliğin Nev- baharında
Zamansız kalkıyor gönül içi vapurları
Sığ limanlardan.
Varamadan tadına yaşamanın
Hüzün bataklığına batıyorum ufaktan .

Açım,susuzum,sensizim,
Kurumuş yapraklarım,Viraneyim.
Dallarımda salkım salkım hüzün,
Bekletmeden gel
özledim yüzün.

Şimdi ,sana bıraktım tüm düşleri,
Düşün,düşün,sende öl sevgili !
Vapurun haykırışları,kuşların cıvıltıları ve gecenin Serhoşluğu yaratsın içinde derin bir kuyu,
Ben gidiyorum,sende sıkıca sar onu.

Aydınlanacak gün
Susacak köpek
Umudu yitirmeyin yoldaşlar
Bugünlerde geçecek

Sana doğru koşup
Sarılsam kaygısızca;
Ne sinir kalır ne kavga,
Süt dökmüş kedi olurum yanında,
Güneşler açar dudaklarımda.

Sev beni,
Aksın süte incir
Sev beni,
Kırılsın zincir.

Aşkın lisanı başkadır
Aniden konuverir benliğe,
Akı kara yapar karayı ak
Sevmesini bilenedir hak.

Sıkboğaz etme kaçar

Bir tutam senden
İçin için yanıyor ellerim.
Öldüğüm gündür
Olduğun gün ellerin.

Bir maşinden fazlasıdır 866
Barındırır içinde yüzlerce hayatı.
Daha kuşluk vaktinde başlar mesaisi
Hiç bitmez içinde öğrencisi işçisi.
Onda doğmuştur nice aşk nice sevda
Onun yollarında bitmiştir

İki kadeh iki meze
Bedel mi mehtapta sana değmeye ,
Çekti çekeli ağlarını neşe kaptan
Hasretim taze tenine.