Ey Erenler ben bir derde bulaştım,
Ne Sultan rahmetti ne de kul çekti.
Bir Mecnun misali Leyla'keş oldum,
Ne sahra dayandı, ne de çöl çekti.
Aşk ile perişan, ağladım nice,
Sevdiklerim çoktu,
Gönlüm kadardı.
Hepsini de ben seviyordum...
Çoğunun haberi dahi yoktu,
Ben seviyordum onları
Sevgiyi yaşıyordum,
Çok dolaştım bu mekanda,
Gönlüme eş bulamadım.
Kimi ağlar her bir yerde,
Nedenini bilemedim.
Şaşa kaldım nere kentim,
Lale, Sümbül, Çiğdem, Nergizim derken,
Hercai menekşe, kıs kıs gülerken.
Kardelenim boynu bükük beklerken,,
İhanete hiç yol olur mu ahmak.
Hani İnsan nerde kaldı bu sıra,
Seyyah oldum seyran eyledim hanı,
Kimi zalim kimi nötr kimi şia,
Yer Gök yoktu ta başlangıç zamanı,
Ol dedi tüm varlıklar oldu güya.
Doğal oluşumla oluştu hayat,
Ömrüm hiç olmadı benim.
Ömrün derdinde de olmadım asla...
Hayat denen süreci hakettim hep,
Onu yaşadım.
Ve ömür umurumda dahi olmadan...
Biliyordum ki,
Hakk nasip eyledi, vardım divana,
Masiva'nın ötesinde savana,
Adalet evinden baktım davana,
Yargılandım binbir kere soruldum.
Bu kadar söz yeter hâlden,bilene,
Deprem enkazında bir yol bir ses ver,
Sana muhtacım ben, can ver nefes ver.
Bu dünya yer seni, yâr beni de yer,
Yemeyelim biz bizi n'olur sevdiğim.
./.
Ey saçları küt küt'üm.
Sensiz yürek değil bütün.
Sen, anı yaşa diyorsun.
Bunu o kadar da kolay söylüyorsun...
Bırakmıyorlar insanda anı,
Gül yüzlü sultanım sorsan hallerim,
Niye Diyorsun ki hâlden bana ne.
Birlikte katettik bunca yolları,
Niye Diyorsun ki yoldan bana ne.
Aşkın mektebini senle okuduk,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!