Eşsiz Visal Şiiri - Faruk Okelma

Gönlümün kuytusunda bir ateş var,
ne kor ne kül, ne de alevin adı.
Adı yok, çünkü ad verilemez ona;
Hak’tır o, kendi içinde kendi.

Denizler geçtiğim halde susadım,
susuzluğum bir kadeh, bir yudum değil.
İçtim, içtim, ta ki ben içildim;
kalan sadece “O”ydu, ben değildim.

Ayna kırıldı, parçalar toz oldu,
tozda yansıyan yine O’nun yüzü.
Hiçbir ayna bu kadar çıplak tutmadı
gözlerini; çünkü göz O’na aitti.

Yollar bitti, ayaklarım yürüdü hâlâ,
adım adım değil, bir tek adımda.
Fenâda eridim, bâkada kaldım,
kalan da yoktu, sadece “kalan” vardı.

Şimdi ne şairim, ne âşık, ne dervişim;
ne de “ben” diye bir şey kaldı bende.
Tasavvufum bu: eşi benzeri olmayan
bir susuş ki, susan da O, susulan da.

Ey arayan, sen de gel, ama bil:
senin yolun da biricik olacak.
Çünkü Hak, her kalbe ayrı bir kapı açar
ve o kapıdan giren, bir daha çıkmaz.