Dönüş Şiiri - Faruk Okelma

Ey can, bu ten kafesinde ne ararsın?
Kanatların kırık, gökler seni çağırır.
Bir nefeste erir dağlar, denizler yanar,
Sen hâlâ “ben” dersin, oysa başka ne var?
Dön, ey ruh! Ateş ol, kül ol, yeniden doğ.
Her nefeste bir bahar, her bakışta bir vuslat.
Aşk bir kılıçtır keskin, vurur kalbe usulca,
Yaradan yaraya akar, yaradan yaraya akar.
Ne aşkı sor, ne sevgiliyi, ne yolu;
Yol sensin, yolcu sensin, menzil de sensin.
Bir saz gibi inle, bir ney gibi yan,
İçindeki o eski yangın hiç sönmesin.
Gel, kırıl, parçalan, toz ol rüzgârda,
Sonra bir gül gibi açıl, kokusuyla doldur âlemi.
Kimse bilmesin adını, kimse sormasın “nerden?”
Sen sadece ak, ak, ak…