Ateşin İçinde Dans Şiiri - Faruk Okelma

Ey can!
Ben Sen’in ateşine atıldım,
Kül olmak için değil,
Ateş olmak için!
Yandım, yandım, yandım…
Her yanışta bir ben eksildi,
Her yanışta bir Sen çoğaldı.
Nefsim kömür oldu,
Aşkın rüzgârı üfledi,
Kıvılcımlar oldum, semaya saçıldım.
Dağlar eridi önümde,
Denizler buhar oldu,
Gökler “Yetiş!” diye bağırdı,
Ben hâlâ yanıyorum.
Sen bir kıvılcım attın gönlüme,
Ben o kıvılcımla kainatı tutuşturdum.
Şimdi her yıldız Sen’in adını haykırıyor,
Her yaprak Sen’in ateşinde titriyor.
“Ben” dedim, dilim yandı.
“Sen” dedim, içim açıldı.
Artık ne “ben” var, ne “sen”,
Sadece bir yangın var,
Ve ben o yangının ortasında
Semazen gibi dönüyorum.
Dönüyorum… Dönüyorum… Dönüyorum…
Her dönüşte bir dünya ölüyor,
Her dönüşte yeni bir âlem doğuyor.
Ey Sevgili!
Beni yak,
Beni bitir,
Beni Sen yap.
Çünkü bu ateş soğursa
Ben yine “ben” olurum,
Ve bu en büyük acıdır.
Yak beni!
Yak ki,
Sadece Sen kalasın
Ve ben
Sonsuza dek
Sen’in içinde
Ateşten bir dans olayım.