Eşik Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Bazen soğuk bir kapının ardında durmalı
insan,
Parmak uçlarında hissetmeli o buz gibi
demiri.
Dışarının gürültüsüne çekip ağır bir
zindan,
Kendi sessizliğinden izlemeli akıp giden şu alemi.

En doğru şeyler, en uzaktan görünür çünkü,
Bir adım geriye çekilince yalanından soyunur dünya.
Anlarsın o zaman aynaların sakladığı asıl
yüzü,
Ve uyanırsın, seni oyalayan o bitmek bilmez rüyadan.

Gökyüzünün kıymetini kemiklerinde duymak için,
Daracık bir aralıktan sızmalı içeri o sonsuz mavi.
Renklerin o nefes kesen, o delişmen sevincini,
Tam da karanlığa gömülürken kavramalı insan kalbi.

Evet, üşümek lazım biraz o kapının ardında,
Varlığın hakkını vermek için, yoklukla dilsiz ve yüz yüze.
Sonra usulca çevirip o paslı kilidi bir ömür sabahında,
Yeniden, ilk defa doğuyormuş gibi bakmalı gökyüzüne.