Eşek Öldü Şiiri - Hacer Orhan

Ve küçücük bir anıyla çıktık yola,
Sonra bir kahkaha patlattık.
Bir anda gülüp geçivermiştik,
Bizi eskitirken yenileyen yıllara.
Düşünmekten korkmazdık,
Ve de düşlemekten.
Sırlarımızı açıverirdik birbirimize,
Anlatırdık yaşadıklarımızı.
Bir eşek öldü mü,
Beraber üzülürdük.
Bunu kimse anlamazdı.
Ama biz zaten,
Anlaşılmayanın kızlarıydık.
Ağlarken güler, gülerken ağlardık.
Biz bunu hep yapardık.
Yalnızlığımız,
Yalnızlığın gözüne girmek içindi.
Biz Umut'ları yıkmazdık, Umut'lar bizi yıkardı .
Ya tuttuğumuz dilekler, ettiğimiz dualar.
Onlar bir başkaydı...
Uçarsa elimizden uç uç böceği,
Kesin olacaktı isteklerimiz.
Ne zaman bu düşünceye kapılsak
Küçük bir uç uç böceği
Göz alıcı kırmızısıyla konardı ellerimize,
Ve biz gerçekleşemeyeceğini bildiğimiz
Dileklerimizi tutar
''uç uç böceğim annem sana terlik pabuç alacak''
Derdik.
Bizi yalnız bırakıp giden uç uç böceğinin
Bizim için uçtuğuna yeminler ederdik.
Beraberce...
Sonra! Biz seninle el ele tutuşup
Gökkuşağının altından da geçerdik.
Hatırlıyor musun? Hani üniversite yıllarında
Sen bana bağlama çalardın
Ben de sana türkü söylerdim
Sonra bağıra bağıra aşk şiirleri okurduk.
Aşkımızı söylediğimiz
Ama bizi hiç anlamayan sevgilimize.
Nasıl da titrerdi
Sesimiz , ellerimiz...
Hani şiirler yazardık
Sonunu hiç getiremediğimiz.
Arada bir beste de yapardık.
Ama biz hayata başkaldırımızı
Ancak resimlerimizde anlatırdık.
Ya şimdi?
Ya şimdi biz iki ihtiyar budala
Huzurevinde
Hala akıllanmadık.
Şimdi yaptığımız resimler de
Tıpkı diğerleri gibi asi.
Değişen ne var?
Değişen yılların bize verdiği
Ağarmış saçlar mı? yoksa titreyen eller mi?
Evet öyle ama ne yazar.
Önemli olan bizim hayat felsefemiz.
Yıllar sevgilimizi alsa da
Biz hala beraberiz.