Bakmadan gördün de n'oldu?
Gözü açık, körler var
Okumadan hak, bildin de n'oldu?
İblise kalem tutan, beşer var
Bazen diyorum kendime
Öyle bir bağlansak ki seninle
Göze gelmeden diz dize
Söz etmeden göz göze
Fırtınaya demir atsak korkmadan
Yelkenler suya inmeden önce
Beklemek zor kararsız kaldığında
Beklentinin içinde sen varsan
Ne ayağına gelir ne de uzağına düşer
Elbet gelir, yanlız düşünmediğinde,
İstemediğinde ve artık beklemediğinde
Öyle ki yakında bile olsa vazgeçtiğinde...
Ben, ben bilmem
Olan olduğu gibi aşikardır
Tam olan hamdır,
Aç gören, toktur
Ben diyen, aşk yoktur
Kıymetin bilen, ölümdür
Ben bilmiyorum varsa bileni
Pişmanlığın, idrakin
Aklı havada yerden bitme halini
Söylesin ecelini
Bende başladı körlüğüm
Gördüğüne bakan kördüm ben
Ne savaşlar geçti gözlerimden
Ne ceylanlar, ne sırtlanlar
Bir gülüşe şakıyan bülbüller gördüm
Bir güle ağlayan gözler…
Savrulduğuma bakma
Şehirler, şarkılar, şevkim hatta
Senli şiirler-im yıkılabilir
Sevi' ye dönen kuşlar,
Yüreğime konsa bile
Üstüne yıkılmadım
Ben diye sevmedim seni
Ben ki, ben diye seven hiçkimse...
Tesiri, edilgen çatısız yağmur altında
Senden etkilenen gizli özne
Yürekte yüklenmiş, demli yağmur bulutu
Dolaysız, doğrudan zarfsız
Beni aşkta göremezsin
Yoktur zerresi benliğimin
Atışında nefes alır kalbim
Sen kere, içimde bölünür hücrelerim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!