Her saz akort olur da, dilin akordu zordur
Kulağın duymuyorsa, sazlar akort edilmez
Konuşurken acı söz, gönüllere dokunur
O acıyı duymadan, söze hâkim olunmaz.
Onu bunu suçlayıp, kimse mutlu olamaz
İstanbul’a Kadıköy, ne de güzel yakışır
Onlar iki âşıktır, hep göz göze bakışır
Bir martının sevgisi, bu sevgiye karışır
Gidip gelen gemiler, birbiriyle yarışır…
Kadıköy’de binlerce, gül bahçesi olmalı
İstikrarlı sabırlı ve yormazsa her sevgi
Bir çiçek bahçesinde, bülbül ve gül olmaktır
Kim istemez böyle bir, karşılıklı sevgiyi
Gücenme, sitem yoksa sevmek daha güzeldir.
Fazla beklentilerdir, sevgiyi aşkı yoran
Ne güzel köylerimiz vardır Türkiye’mizde
Atmış beş yıl öncesi, ilkokulda okurken
Kırk bin köyümüz vardı, diye öğrenmiştik biz
Oysa bu gün nüfusta, otuz beş bin köy geçer.
Bence birkaç köy hariç, hepsi eşsiz güzeldir
Nezaketin ölçüsü
Bunun ölçüsü olmaz, diyenler çıkabilir
Herkesin beklediği, nazik bir tavır vardır
Kaba saba olmayan, güler yüzlü tavırla
İncitmeden konuşmak, ilk gereken ölçüdür.
Nice sevgiler gizli, şairin gözlerinde
Sever ve sevilirse, şarkıdır sözlerinde
Gerçek aşkı bulmuşsa, dermandır dizlerinde
Mutluluğun şifresi, her zaman ellerinde…
Her şeyi kırar döker, sitem varsa dilinde
Ömür hızla bitiyor, beden gücü eriyor
Sıkıntılar gevşeyen, sinirleri geriyor
Güçlü olan güçsüzü, her gün yere seriyor
Kalan gücü korumak, sahibine düşüyor…
Kıdemli bilgi küpü, kıdemsiz fark etmiyor
Kalan ömür düşünmekle geçmesin
Yeterlidir yetmiş sene düşünmek
Gitmelidir gidilecek yerlere
Gelmelidir gelinecek yerlere…
Aramalı sevdiğimiz insanı
Kasıntı bulvarında, şiir şarkı okunmaz
Kibirli bakışlarla, hiçbir gönül arınmaz
Nankör mağrur insanlar, dayak yese korunmaz
Gönlü zengin olanın, asla eşi bulunmaz…
Sevgi dolu bir kalbin, içi cennet bahçesi
Kadınsız ev sizce, neye benziyor?
Bence tek hücreli, hapse benziyor
Eşyalar yerinde, durmuş olsa da
Kadınsız ev ardiyeye benziyor…
Evdeki ışıklar, daha az yanar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!