Erkan Saltan Şiirleri - Şair Erkan Saltan

Can dediğim canın yansın diyorsa,
Sevdikçe dünyada bulamam rahat.
Paspas yapıp, çekip kim gidiyorsa,
Hiç onda aramam, bende kabahat.

Boşa geçen zaman ve çok emekti,

Ben hazanda doğmuşum, bilirim buraları,
Yerler düşlere mekan, yine de dökülecek.
Ne kadar çok sakladım kahreden yaraları,
Belki, iyileşmeden candan can sökülecek.

Ben Eylülde doğmuşum güle yaza elveda,

Çokça eskilerden gelmişim gibi,
Dönüp o devirde olsam diyorum.
Bu zamana yaban el'mişim gibi,
Arayıp devrimi bulsam diyorum.

Çekilip kenara zihnen duruldum,

Sabah seviyorum.
Az diye biraz daha seviyorum..
Sonra bu yetmez diyor yine seviyorum..
Yüreğime sen dolduruyorum....
İki saat idare ediyor...
Öğlene çok var...

Yorgun yolcularını bırakan
Tramvaylar, otobüsler..
Asık yüzlü İnsanlar
Sanki herkese küsler.
Ezberlenmiş duraklarda
Tekerrür davranışlar ruhsuzca.

Beni böyle bilen kimdi,
Bilip dumura uğrattı,
Cümle derdime hekimdi,
Ve tarifsiz sadakattı.

Bitmeyen bahanelerde,

Epey oldu yollar denk düşemedi,
Su misali mecra bulup akmışsın.
Canla canan candan görüşemedi,
Bulacağım yere gül bırakmışsın.

Selamın sabahın senden haberin,

Usandım belki de niyedir bilmem,
Canda dert olanın, bir anlamı yok.
Demek dibi buldu ruhen ezilmem,
Canımdan çalanın bir anlamı yok.

Yoruldum belki de ondan mı şimdi,

Bir çift gözün yola nakışı vardı,
İlmek ilmek kahır dökülüyordu.
Terk ederken dönüp bakışı vardı
Bir şehir yerinden sökülüyordu.

Gidiyordun neler neler ardında,

Anlattım o kadar anlattım sana,
Hemde çıktığımız yolun başında.
Yoktu tereddütüm izandan yana,
Her şeyi anladın bir şey dışında.

Ortak yan doluyduk baksan hayatta,