Ben sana benden çok dertle gelirdim,
Öylesine bir söz değil dediğim.
Kim baksa dışardan sanır; delirdim,
Bırak bende kalsın söylemediğim.
Anlamayıp tekrar sorsunlar beni,
Yürekte bir ömür, yetecek olan,
Hayata kaybedip, yitiyor meğer.
Birgün bir ölümle, bitecek olan,
Ölmeden öldürüp bitiyor meğer.
Böyleydi temeli zaten dünyanın,
Bu yağmurun sonu kardır demiştim,
Çığa döner zulüm sarar her yeri.
Yaz baharın sonu vardır demiştim,
Hazırlan yüreğim mevsim zemheri.
Gelmeden kırk eler inceden süzer,
Sabah altıda kalktım biri vardı dolaşan,
Göremedim, kendini belli etti sessizlik.
Issızlığı seçerek, benim zorlu yol aşan,
Diyerek kendisini, takdim etti sessizlik.
Şamata gürültü yok yalnızca çıkagelip,
Hayat neylediysen katlandım öyle,
Bu senin ki zulme sürgün degil mi.
Az dedin eyvallah bu yok ne böyle,
Olsun istiyorum mümkün değil mi.
Ömrümden ödedim aşk'a bedeller,
Ben yeniden yangınım,
Senden gayrı yakmasın.
Farklı olur yangınım,
Sana kimse bakmasın.
Her nazarı hücumda,
Yetiyor güneş almama,
Yüzünde ışıyor gülmek.
Başkasını bilmem ama
Sana yakışıyor gülmek.
Attığında şen kahkaha,
Allahuekber dağına,
Vardı Mehmedim kara kış.
Dünyada son durağına,
Vakur sessizce bir bakış.
Aldırmadan açlığına,
Yaşamak harika dediğim günün,
El alem ne bilsin, sebebi sensin.
Gittin her dakika öldüğüm günün,
El alem ne bilsin sebebi sensin.
Dört yanı tanıdık kılıklı sarmış,
Yaren senin, hısım senin, sen benim.
Aklını çelmeye çalışan varmış,
Akıl senin, yürek senin, sen benim.
-
Göknur Albasan
Tüm YorumlarŞiirleriniz çok güzeller. Kaleminize sağlık