Her şey bir hayal miydi?
Toprağa dikilen fidan neden kurudu?
Verimsiz olan toprak muydı?
Yoksa...
Bir hüzün kapladı tüm benliğimi,
Koca bir şehrin üzerine çökmüş sis bulutun içinde sanki bütün bedenim.
Bir hüzün kaplamış tüm benliğimi.
Nice güzellikler gizlenmiş ruhumun bir yarısında.
Yaşanan hatıraların aynısı bir daha yaşanmayacak.
Şair Demiş Ki
Ben...
Benden gideceğini çoktan fark ettim
Bildim de... ama sustum.
Neden biliyor musun?
Karanlık çıkmaz sokaklarda kaybolma diye
Gözümde rüzgârın izi,
Kulaklarımda yolların benim için çaldığı senfoni…
Bir hikâyenin son satırındayım,
Ama yeni bir hayatın yolundayım.
Arkamda kalan şehirler suskun,
Boğazımda asılı kaldı yarım bir çığlık,
nefes dediğin şey
çoktan ölmüş birinin
ertelenmiş vedası.
Sen gittin —
içimdeki bütün kapılar kilitli.
Kimi “Çok güzelsin!” dedi.
Güzelliğin beş para etmediğini öğretti… ve gitti!
Kimi “Kankayız, can arkadaşımsın!” dedi.
Zamanla hepsinin nasıl harcandığını öğrendim!
Sen öyle bil istedim...
Sana değil kırgınlığım,
Sen “bitti” dediğinde gittin.
Sen gittiğinde ise ben... yeni başladım.
Gitmek mi zor, kalmak mı?
Sen öyle bil istedim...
Sana değil kırgınlığım,
Sen “bitti” dediğinde gittin.
Sen gittiğinde ise ben... yeni başladım.
Umutlarını, hayallerini bir bir çalacaklar.
Arkalarına bile bakmadan kaçacaklar.
Giderken seni senden alacaklar.
Sonra da arayıp hâlini hatırını soracaklar.
Mutluyken seni mutsuz edip,
“Gitti” diyemedim seni bana soranlara.
Nasıl sormazlar seni bana?
Sen, ben değil… Bizdik var olan.
Gecenin karanlığında bir mum gibiydik, beraber yanıp duran.
Ayaz gecelerin en soğuk anlarında, birbirimize sarılıp uyuyan…
Dertlerimize ümitlerimizi katık edip, ruhumuzu doyuran…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!