Ya Rab…
Sen buyuruyorsun ya;
“Ben kuluma,
ondan da yakınım.”
Ben bu söze sığınıyorum.
Bir nefestir, beni sana bağlayan,
Kıymetini bilemediğimiz bir nefestir,
Beni senden ayıran.
"Unuturum." derken, biraz neşe ile kederi neşemi tükettin,
Derdime dert ekleyip,
Titreyen elimle yaktım sigarayı,
Her nefeste içimden bir şeyler eksildi.
Özlem, hayal, umut ne varsa
Küllerle birlikte savrulup bitti.
Ateşi daha sönmeden
Bir nefeste, seni yudum yudum içtim.
Yüreğimdeki kanayan yaramı, bu gece hasretinle dağladım.
Gözlerimin önünde canlanan anıları, bir bir meze yaptım.
Seninle, sensizliği bir mum gibi yaktım...
Aşkımı, mahzende yıllanmış şarap misali yüreğimden söküp aldım.
Bir sebep aramadım seni sevmek adına
Sol yanımda her zamanki ağırlık,
Adı yok, tarifi yok.
Ne acı, ne de sevinç,
İkisinin arasında sessiz bir boşluk.
Sayamadığım kaç yıl geçti üzerinden,
“Sebepsizce”
Sol yanımda bir ağırlıkla uyandım bu sabah.
Ne olduğunu bilmiyordum.
Ne bir rüya görmüştüm, ne de kötü bir haber almıştım.
Ama vardı işte…
Tarif edemediğim, adı olmayan bir eksiklik.
Gün doğmadan bir gece yarısı
Sayfalar dolusu şiirler yazdım...
Umut olsun,
Dertliler huzurla dolsun,
Çaresiz yüreklere derman olsun diye...
Bu vatan topraklarına, Çanakkale’de
Her bir karışına, kum tanesine fidan gibi dikilmiş
Nice canlar,
"Ya istiklâl ya ölüm!" diye
Damarlarındaki asil kanla
Sulamışlar vatanın bağrını.
Hayatınız,
Asırlara meydan okuyan bir çınar ağacı olsun…
Hayalleriniz,
Semaya uzanan dallarda
Tomurcuk tomurcuk dolsun…
Biz ayrıldık...
Biz aşkı bıraktık...
Sen ve ben, biz olup bir arada kalamadık.
Biz, biz olamadık!
Bir çift gözün içinde kaybolmak isterken,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!