Sen ezelden ebede
Varlığınla var eden,
Ol deyince olduran,
Bir zerreden
Kâinatı yoğuran sensin.
Yeşil fistan giymiş on üçünde onun güzelliği kendine özel
Herkes bir yana dursun o farklı bir güzel
Bütün gözler onu süzer hanim hanımcık o ise bir köşede gülümser
Yeşil gözlerine bir bakan biliyor ondan başka orda yok başka güzel
Gülen gözlere bir söz edenin iltifatı bir birinden güzel.
Okyanus renkli bakışanların içinde kaybolmak daha da güzel
Ben seni öylesine değil,
Ben seni ölümden sonrası için sevdim bir tanem...
Sonsuzluğun yoluna girmişken,
Bu kara sevda mıydı;
Yoksa yaşananlar bir düş müydü?
Düştüğüm yerde kimse yokken,
adımı anacak bir ses kalmadığında,
yüküm omzumu aştığında
ve sabrım dağılmaya yüz tuttuğunda…
Keder içime çöktüğünde,
gece uzayıp kalbim daraldığında,
Biz bu sevdayı nerede, nasıl bulduk da,
Niye kaybettik, hâlâ çözemedik.
Yoksa geçmişle oyalanıp,
En kıymetli an – "şimdiyi mi kaybettik?
Ama ikimizden biri,
Doğruları söylemek istemedi...
Biz bu sevdayı nerede, nasıl bulduk da,
Niye kaybettik, hâlâ çözemedik.
Yoksa geçmişle oyalanıp,
En kıymetli an – "şimdi"yi mi kaybettik?
Ama ikimizden biri,
Doğruları söylemek istemedi...
Tükenmişliği yaşamaktan,
Kalabalığın içinde yalnız kalmaktan,
Yaşama bir sebep ararken bulamamaktan…
Bir sebep bulsam,
Bu kez de kaybetmekten korkmaktan,
Kaybolmaktan,
"Zaman en iyi ilaçtır" derler,
Ama...
Bizim zamana dair son kullanma tarihimiz
Çoktan geçmiş...
Zaman her derde ilaç olsa da,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!