Erdin Şallıel Şiirleri - Şair Erdin Şallıel

Bir fincan kahve, birkaç dal sigara,
Yanımda sen olsan…
Dumanına karışsak birlikte,
Efkarı savursak gökyüzüne.
Ne geçmişi anıp yüreğimizi yorsak,
Ne de yarınlardan bahsetsek…

Saat gece yarısını geçince,
Kurulmuş bir darağacı...
Kalem cellat,
Kağıtlar urgan.

Şair vurunca yüreğine,

Öyle bir an gelir ki, şair yorgun...
Sayfalar eskimiş, kalem suskun.
Kelimeler anlamsız, dil suskun.
Gün akşam olmuş sen...
Sen yine yoksun.

Mavinin engin deryasındaki
karanlık güzellikler esir almış seni,
efsane ömründe
kimi an şeffaf, kimi zaman gizli...
Gündüzün karanlığında,
gecenin aydınlığında!

Ey benim yalan dünyadaki meleğim,
Eli elime değmeden gönlüme sultan eylediğim,
İki gözümün nuru diyerek,
Gözlerinin içinde kaybolmak istediğim,
En saf duygularla, karşılık beklemeden sevdiğim...

Sen...
Özlediğimde yokluğuna sarıldığım,
Karanlık gecelerde gözlerim uzaklara daldığında,
Gecemi aydınlatan ay ışığımsın.

Kül olan yüreğimde,

SENDE BENİ KAYBETTİM.
NEFESİM…
SENDE KAYBOLDUM.
ADIMI UNUTTUGUM YERDESİN.
ARIYORUM…
KENDİMİ SENDE.

Sen benden gittin gideli,
Zaman değerini kaybetmiş…
Benim için artık fark etmiyor;
Saat hep aynı yerde.
“Geleceğim” dediğin, gelmediğin
Zamanın içindeyim...

Es, deli rüzgar es — gecenin ardına gün yeniden doğmuş.
Toprağın kucağında nice çınarlar asırlara meydan okumuş.
Kimi ağaçların yaprakları sararıp solmuş,
Solan yaprakların her biri bir yana savrulmuş.
Bilinmez ki kaç sonbahar, kaç kış olmuş,
Ardına yaz güneşiyle kavrulmuş.

Sen bu kentin kötü huylu insanı...
Sen bu kentin kendini beğenmiş insanı...

Anlayacaksın bir gün, gerçek sevginin ne olduğunu.
Terk edildiğinde, terk etmenin acısını öğreneceksin.
Yalnızlığın, sana geride bıraktığın yalnızları hatırlatacak.