MADIMAK
Onlar ki,
Umudun en soylu, en direngen yolcularıydı.
Yaktılar onları
Yaktılar kağıdı kalemi sazı
ZEYTİN AĞACINDAKİ KELEBEK
Beni zeytin ağacından niye attın?
O zeytin ağacı ki elvan elvan
Düştüğümde kırıldı her yanım bendenim kan revan
Ve o zeytin ağacına kırılmadım sana kırıldığım kadar
1 MAYIS
Güneşin ilk ışığında
Bir mendile sarılmış ekmek sıcaklığında
Yağmur yemiş taze gül serinliğinde
Uyandık 1 Mayıs sabahına
GÖÇEBE KELEBEK
Kınsız öfkelere kurban ettiğimiz ayrılıklardan sonra
çatısız kavuşmaların eşiğine düştük hep
Sen bana düş/tün
Ben sana düştüm…
MELEK
O gün son sancısıydın karnında annenin…
O gün doğduğun,
annenden koptuğun
Yeryüzünde bir insan
ACILARIMI SEYREDERKEN
Gözyaşları hangi iklimin
taze başaklar sulayan bereketidir
Bahar hangi umutsuz kuşun
telaşlı göç mevsimidir
ACILAR SEL GİBİ
Gül/dün ezel gibi
Koptun dalımdan budağımdan,
Düştün el gibi
Dağımdan taşımdan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!